-
Proust illustreert op meesterlijke wijze hoe mensen vaak een vertekend beeld hebben van elkaar en van hun relaties met anderen. In dit boek komt Veronesi aardig in de buurt van de grootmeester bij het beschrijven van dit proces.
Als Gianni Orzan, het hoofdpersonnage, plots geconfronteerd wordt met het verleden van zijn vader duikt niet alleen het beeld van zijn vader in elkaar maar komt ook de relatie met zijn moeder en vrouw onder druk te staan. Zelfs zijn eigen zelfbeeld slaat aan diggelen.
Een absolute aanrader. Kalme chaos en XY staan alvast op mijn “te lezen” lijstje!
-
Vakantielectuur deel 3
De verdachte (Sebastiaan Steijn) illustreert in zijn slotbetoog, de het hele boek in beslag neemt, de ware reden waarom de “aangeefster” , Victoria Melissa ofwel zaadgrageclamydiahoer, een aanklacht van stalking tegen hem heeft geuit.
Sterk debuut!
-
Vakantielectuur deel 2
40 Jaar geleden is een jonge vrouw, het nichtje van een industrieel, spoorloos verdwenen. Door toeval wordt het hoofdpersonage, journalist Mikael Blomkvist, min of meer gedwongen om te proberen dit mysterie te ontrafelen. Hij krijgt hierbij de hulp van een excentrieke jonge dame.
Vlot leesbare en goed uitgewerkte misdaadroman! Om de een of andere reden deed het hoofdpersonage me steeds denken aan Kurt Wallander.
Als je aan een drieluik begint en het eerste boek bevalt, is het zalig te weten dat er nog 2 liggen te wachten!
-
Vakantielectuur deel 1
Houellebecq, een meester in het ontleden van onze moderne samenleving. Ook in “De kaart en het gebied” spaart hij de lezer niet met zijn vlijmscherpe analyse. Je krijgt er bovendien nog een spannende Whodunit bovenop.
Aanrader!
-
Het leven heeft eigenlijk niet veel zin, toch doen we met zijn allen ontzettend ons best en confirmeren we ons continue aan de normen van de samenleving.
De eenzaat, die zich hieraan (gedeeltelijk) wenst te onttrekken loopt hierdoor het risico zichzelf buiten spel te zetten. Voor Meursault, het hoofdpersonage in dit boek, zelfs met fatale afloop.
Meursault bekijkt het leven van op afstand, de meeste gebeurtenissen lijken van hem af te glijden. Zijn moeder die hij in jaren niet bezocht heeft in de inrichting waar ze woont, sterft. Hij gaat wel naar de begrafenis, eerder uit zakelijke overwegingen, maar weigert haar nog te zien en hij laat geen traan.
De dag nadien begint hij een nieuwe relatie met een jonge vrouw. Maar op haar vraag of hij haar wel echt graag ziet moet hij het antwoord schuldig blijven. Ook hier speelt de enorme afstand die Meursault ervaart tussen zijn innerlijke zelf en de samenleving een grote rol.
Door “toevalligheden” pleegt Meursault een moord. In de rechtbank wordt zijn proces niet zozeer met feiten gemaakt maar zijn het vooral zijn karaktereigenschappen die uiteindelijk de strafmaat bepalen.
Iemand die niet huilt bij de dood van zijn moeder verdient niet te leven, is het verdict!
-
“Dit is allemaal nogal eentonig hé?” Met deze zin sluit Silvio d’Arzo zijn amper 92 pagina’s tellende meesterwerk af. Het leven in het gehucht Montelice lijkt inderdaad eentonig maar dit boek is dit allesbehalve!
In een afgelegen dorpje ergens in de Apennijnen aanschouwen we het spel van naderen en ontwijken tussen de dorpspastoor en een oude vrouw.
Een poëtisch meesterwerk die tegelijkertijd ethische vragen opwerpt. Ongelofelijk hoe d’Arzo met zo weinig woorden zoveel sfeer schept en ons eveneens aan het denken zet.
tip:bij voorkeur op een regenachtige dag in één keer op te savoureren!
From Drop Box -
Je rêve que je dors, je rêve que je rêve. Dit citaat van Christiaan Huygens illustreert perfect de opzet van dit boek. Enkel de droom geeft zin aan het “echte” leven, zonder verbeelding geen zinnig bestaan!
De dromen van de verschillende personages helpen Philip om zijn eigen droom, het Chinese meisje, terug te vinden.
Inception avant la lettre!
Om een of andere reden, is het boek niet echt volledig tot mij doorgedrongen, ik lees het later vast nog eens opnieuw
-
Christian en Stella, student en lerares, een geheime liefde. Dat ze tragisch afloopt kan ik u wel verklappen, het is immers duidelijk van bij de eerste pagina. Het verhaal speelt zich af in een Duits vissersdorpje tijdens de zomer ergens in de jaren 50.
Christian twijfelt over de eeuwigheid van hun relatie, maar durft te dromen, op het einde houdt hij enkel herinneringen over, zelfs die kan hij niet delen.
Linz is een meester in het scheppen van stemmingen, beelden , een bepaalde sfeer… Ongelofelijk sterk! Ik prijs mij gelukkig dat ik het hele oeuvre van Siegfried Lenz nog mag ontdekken.
Toen ik opstond sliep Stella, althans dat dacht ik, behoedzaam pakte ik haar arm, die ontspannen op mijn borst lag, en legde hem op de deken; ze zuchte, ze tilde alleen haar hoofd een beetje op en keek me met knipperende ogen, glimlachend en vragend aan. Ik zei: ‘Ik moet nu gaan.’ Ze vroeg: Hoe laat is het?’ Ik wist het niet, ik zei alleen: ‘Het wordt licht, thuis zitten ze waarschijnlijk op me te wachten.’ Bij de deur bleef ik staan, ik dacht dat er nu iets gezegd moest worden, als afscheid of met het oog op wat ons wachtte, op school, in ons dagelijks leven. Ik liet het achterwege omdat ik wilde voorkomen dat ik iets definitiefs zou zeggen of iets wat Stella als iets definitiefs zou kunnen opvatten, ik wilde niet dat er een einde kwam aan iets wat zo onverwachts was begonnen en als vanzelf om een vervolg vroeg.
-
In dit vierde deel keert de verteller terug naar Balbec, waar hij zijn jeugdliefde Albertine opnieuw ontmoet. Zijn vermoeden dat ze ontvankelijk is voor saffisme (lesbische liefde) is de motor van zijn jaloezie, twijfel maar ook net van zijn verslavende liefde voor haar.
Deze zomer in Balbec toont ons opnieuw een kleurrijk mozaïek van personages en intriges. De “geïnverteerde” relatie tussen Baron de Charlus en Morel en de liefde tussen de verteller en Albertine treden hier op de voorgrond.
De grote saga van de herinnering, liefde, sex , verlangen en sociale ontleding verloopt verder in dit vierde deel Sodom en Gomorra …
Een menselijk lichaam, zelfs bemind, zoals dat van Albertine, lijkt ons op een paar meter, een paar centimeter afstand, distantie te houden. En zo ook de ziel die het heeft. Alleen, is er ook maar iets dat die ziel ten opzichte van ons ruw van plaats laat veranderen, ons laat zien dat zij andere schepselen liefheeft en niet ons, of wij merken, aan het bonzen van ons hart, dat niet een paar stappen van ons vandaan, maar binnen in ons het geliefde wezen zit. Binnen in ons, in meer of in minder oppervlakkige regionen.
-
Savoureren is de boodschap bij deze verhalenbundel van de heer Nooteboom. Elk verhaal staat op zichzelf maar wordt enorm versterkt doordat deze bundel een meesterlijk geheel vormt. Steeds komt de cesuur (of het gebrek daaraan) tussen de dood en het leven weer naar voor.
Een meester in het observeren, zijn eigen ervaringen gebruiken om daar iets anders, iets fabelachtig uit te spinnen is de ongelofelijke sterkte van Nooteboom. Een waarlijke dichter van een ongelofelijke intensiteit.
Ook voor wie nog niets van Nooteboom heeft gelezen is dit een absolute aanrader, voor wie het oeuvre van Nooteboom kent is dit thuiskomen!
