-
Morgen is het mijn verjaardag. We hebben dit reeds zondag gevierd, zodat mijn neefje erbij kon zijn. Morgen vier ik het nog eens maar dan alleen met mijn Pompelmoentje. Maar waarom vieren we onze verjaardag? Misschien omdat het de hoop uitdrukt om er nog één te kunnen vieren.
32 het heeft wel iets, ik vind het beter klinken dan 31. Nochtans was mijn 31ste levensjaar een echte topper met ons huwelijk (feest, huwelijksreis incluis). Ik zal dit jaar niet snel vergeten.
Zondag kreeg ik al een cadeautje van mijn ouders & zus. Een bak met 12 flesjes Westvleteren en nog wat andere lekkere biertjes. Ik ben benieuwd wat mijn Pompelmoentje voor mij in de verrassing heeft. Want als het op pakjes aankomt ben ik eerder nog een jongen van 5 ;-)
-
Na een prachtige maar toch wel vermoeiende dag een aantal uurtjes geslapen en nadien begonnen met uitpakken van cadeau’tjes en het lezen van de vele gelukwensen. Echt heel leuk om te doen. Ne mens zou alleen al daarvoor trouwen ;-)
Onze ouders kwamen nog op de koffie en er werd natuurlijk nog wat nagekaart over de dag. Het deed Catherine en mijzelf groot plezier dat onze ouders het ook een hele leuke dag vonden. Dat vonden we echt belangrijk.
Dan nog wat laatste items ingepakt om de dag nadien te vetrekken naar Thailand. Hier keken we beide heel erg naar uit. Het zou een reis worden om nooit te vergeten… -
En eindelijk was het dan zover. Onze dag was aangebroken. De dagen daarvoor naar elk weerbericht gekeken. Men was overal maar zeker over één feit, dat men het niet zeker wist! We gingen onze dag niet laten afhangen van zoiets onvoorspelbaar. (stilletjes hoopten we natuurlijk op het zonnetje.)
Daags voordien ging Catherine bij haar ouders slapen en reed ik ‘s avonds alleen naar ons huisje terug. Best een raar gevoel.
S’morgens om 7h op, een kopje koffie en dan naar de bloemist achter bruidsboeket. Nadien me klaargemaakt en wonderbaarlijk bijna geen zenuwen. Het kostuum zit goed en ik ben er klaar voor. Rond 8h30 stond reeds het Old-timer busje klaar voor onze deur. Even nadien kwamen ook ouders en Co aangereden. Nog een zee van tijd, we moeten pas vertrekken om 9h45 richting Bottelare. Nog steeds geen zenuwen. En dan plots, …
De chauffeur van ons busje komt vertellen dat hij een platte band heeft. Paniek en dan vooral bij mij. Help we gaan nooit op tijd in Bottelare geraken… Geen nood zegt de man ik heb reeds technieker gebeld. Enkele lange bange minuten nadien staat er inderdaad een technieker die snel de band kan vervangen. Dit was één van de meest stressvolle momenten van mijn leven. Pas in Lembergen was ik ervan overtuigd dat we op tijd zouden zijn.
En dan staan we daar, eigenlijk wel een beetje grappig zo plechtig aanbellen. Mijn bruidje komt open doen. En wat ziet ze er prachtig uit. Een fantastisch moment, helaas begonnen hier de zenuwen toch wel wat de kop op te steken. Met zijn allen naar de kerk. Er stonden heel wat mensen buiten te wachten. Ik aan de zijde van mijn moeder(een fijn gevoel) en catherine met haar papa.
De mis was zoals we gedroomd hadden. Met extra dank aan het goede koor en de voorlezers en in het bijzonder aan Jean en Tony. Ze maakten van onze mis een hedendaagse viering zoals we het zelf wenste.
En dan buiten komen als getrouwd koppel. De rijst & zeepbelletjes vlogen in het rond. Eén van de leukste momenten van de dag!
Daarna aperitief en iets kleins eten bij Catherine haar ouders en nadien voor een fotosessie naar het citadel park en naar het Museum voor Schone Kunsten in Gent. Echt leuk van ‘t stad dat we hier foto’s konden nemen. Maar zo poseren is wel niet echt voor mij ;-) Gelukkig hadden we een topfotograaf die ons een heel relaxt gevoel gaf.
Na het oppikken van ouders en Co konden we vertrekken naar de feestzaal. En ja hoor het was nog steeds zonnig. Onze beide recepties konden in de zon doorgaan. Herman had nog een leuke verrassing in de vorm van een Jazz-bandje die plots te voorschijn kwam. Echt héél leuk. Iedereen verwelkomt en vooral veel gekust. Gelukkig toch ook wat tijd kunnen doorbrengen bij de gasten zelf. Het deed deugd een aantal mensen terug te zien die we helaas veel te weinig zien.
Het was tijd voor een moment waarvan we dachten dat we dit niet leuk zouden vinden. Het binnenkomen van bruidspaar met bijhorend applaus. We staan immers beide niet echt graag in de belangstelling. Maar de eerlijkheid verplicht mij om te zeggen dat dit echt een leuk moment was (vonden we beide). We deden lekker zot en echt over the top (ik draaide verscheidene keren Catherine in het rond). Zou een rockster zich altijd zo voelen bij het ontvangen van applaus?
Na de obligate speech konden we aan tafel. Rond 12h openingsdans, Heartbeats van José Gonzále. Helaas ben ik niet zo een goede danser. Maar het lukte toch wel aardig en de avond was ingezet die nog duurde tot de late uurtjes…
Bedankt iedereen door jullie was het een dag om nooit te vergeten! -
Wat een opluchting, onze ringen passen perfect! We zijn er beide heel content mee. Nu nog hopen dat ik dat gewoon kan worden (tot op heden nog nooit een ring gedragen). Maar ik denk wel dat dit geen probleem zal zijn ;)
Nog twee dagen … Spannend! -
Vandaag zijn we onze trouwringen gaan halen. Bij de eerste blik vond ik ze direkt heel geslaagd. Helaas is zowel Catherine als mijn ring iets te groot. Woensdag moeten we dus terug.
Blijft spannend ;) Nu kijk ik toch wel ongeloofelijk uit naar onze trouw. Al die voorbereidingen, vrijgezellenavond, wettelijke trouw … het is allemaal voor die ééne dag.
Nu nog hopen op een straaltje zon de 21ste ! -
Vorige zaterdag had ik mijn vrijgezellenavond. (Theoretisch was ik uiteraard geen vrijgezel meer). Ik wou zeker geen “traditionele avond” waar je de ene opdracht na de andere opdracht moet doen. Dat had ik dan ook nadrukkelijk gezegd tegen een aantal vrienden.
Gelukkig hebben ze zich daar aan gehouden, alhoewel ze me nog even op het verkeerde been hadden gezet (met dank aan Nico ;-) Het was een avond om nog lang te herinneren. Het was een goede mix van vrienden die ik al sinds mijn jeugd ken en “nieuwere” vrienden. Allemaal mensen waarmee ik steeds op één of andere manier op de zelfde golflengte zit. De avond kon dus niet stuk.
Thuis eerst apperitief (met dank aan Maarten!) dan een hapje eten in ‘t Kijzershof en nadien enkele café’s (met mijn favoriete Damberd) om te eindigen in de Charlatan. Waar de champagne er te veel aan was (na de cocktails ;-)
Bedankt aan al mijn vrienden voor deze super -avond -nacht. Zondag heb ik het wel moeten uitzweten, maar ik vernam van enkele dat ik niet de enige was ! ;-)
Min moaten min moaten
ek zie junder hirn
wik zoekik doen zonder hidder -
Vandaag 9h trouwen op ‘t stadhuis in Gent.
Voor ons de generale repetitie, want echt trouwen doen we de 21ste
Mijn ouders kwamen ons oppikken om samen naar het stadhuis te rijden. Ik was ze echter vergeten te zeggen dat op een weekddag de trip Lebbeke-Gent net iets langer duurt dan normaal. Rond 8h10 belde ik :”waar zitten jullie?”. In Gentbrugge melde mijn mams. Oeioei, 9h dat wordt krap, nog zeker 15 minuten tot in de Ganzendries, 15 minuten naar de parking in de reep , 10 minuten te voet naar ‘t stadhuis …
Ik en Catherine besloten om een stukje te voet te gaan en mijn ouders op te wachten. Opgekleed en wel door onze straat,het had wel iets grappigs. Bijna aan de Kortrijksesteenweg zag ik mijn vader de Ganzendries inrijden. Ik snel achter het stuur en gezwind door het stad (mams kreeg bijna hartaanval , sorry mams ik was wat zenuwachtig ;-)
Ondertussen had ook mijn zus gebeld en gemeld dat ze de verkeerde afslag hadden genomen. Gelukkig kon ik ze naar de parking loodsen.
Om 8h40 reden we de parking in en zagen we Herman & Francine daar ook al staan. We konden nu toch wat rustiger naar ‘t stadhuis wandelen. Toch wel mijn fototoestel vergeten in de auto (door alle drukte voorheen).
In het stadhuis aangekomen (Tineke & Arnoudt zaten daar al blijkbaar van 8h15) merkte we dat al die drukte eigenlijk voor niets nodig was. Het was daar het FIFO principe (First In First Out). Eerst het huwelijksregister tekenen alsook onze getuigen. Ik moet bekennen dat het me toch wel iets deed en dat ik wel wat zenuwachtig was maar het gaf echt een goed gevoel.
En dan met zijn allen naar de trouwkappel.
De trouw zelf was wel heel kort, de verplichte wetteksten werden voorgelezen en daarna werden we in de hecht verbonden door Geert Versnick, de aangename en vriendelijke ex van Lynn Wezenbeek (mss niet het beste voorbeeld van langdurig huwelijksgeluk). Met een kus was onze trouw beklonken.
Al bij al doen ze dat niet slecht hier in Gent, de lokatie is prachtig, het loopt allemaal gesmeerd en je hebt wel de tijd om ff te genieten, dus echt van bandwerk zou ik zeker niet spreken (werden we vaak voor gewaarschuwd.)
Daarna met de famillie iets drinken , eten, drinken , eten …
Het bewijs :
From Drop Box -
Morgen trouwen ik en mijn Prinsesje voor de wet. Aangezien we op 21 juni voor de kerk trouwen (met bijhorend feest) is dit eerder een generale repetitie. Ik ben ook nog helemaal niet zenuwachtig. In mijn hoofd trouwen we pas op 21 juni. Uiteraard heeft morgen eigenlijk praktisch meer impakt, maar toch …
Nu we maken er ook morgen al een leuke dag van. Om 9h geven we reeds het jawoord (wordt vroeg opstaan voor de mensen uit lebbeke hihi) daarna een koffie’tje, dan als het weer het toelaat eens op de bootjes en daarna thuis gaan aperitieven en iets lekkers eten.
Lena, Freddy, Francine, Herman, Els, Johan, Senneke, Tineke, Arnoudt en wijzelf natuurlijk, ons huisje zal goed gevuld zijn.
