-
Het derde boek in de reeks “À la recherche du temps perdu” biedt ons een blik in de Parijse high-society , waar de strikte etiquette en omgangsvormen fungeren als maskers voor narcisme en leeghoofdigheid. Tegelijkertijd houdt Proust ons op geniale manier een spiegel voor.
Geen echte bespreking maar een kort stukje uit het boek.
Het beeld dat anderen zich van je doen en laten vormen lijkt even weinig op dat wat je van jezelf hebt als een verkeerd gecalqueerde tekening op het origineel, waar nu eens zwarte lijnen met een leeg vlak en dan weer wit met een onverklaarbare contour corresponderen. Het kan overigens zijn dat wat er niet werd gekopieerd een irreëel kenmerk is dat je alleen uit ingenomenheid met jezelf ziet, en dat wat lijkt toegevoegd juist bij je hoort, maar zo wezenlijk dat het je ontgaat.
