-
Een man zit in zijn wagen en verliest plots het zicht zonder enige aanwijsbare reden. Het enige wat hij nog kan zien is een allesomvattend wit licht.
Omstaanders helpen hem naar huis, maar de plotse blindheid blijkt besmettelijk. Zo wordt stilaan een hele stad in het licht gedompeld, behalve één vrouw, de vrouw van de oogarts. De eerste blinden worden in quarantaine geplaatst in een oud gesticht. Al snel wordt dit een hel op aarde waar mensen als losgeslagen beesten elkaar het grootste onrecht aandoen.
Geen enkel personage krijgt in dit boek een naam, maar wordt steeds aangeduid met termen als, de oude man met het lapje of het meisje met de zonnebril. Ook het opmerkelijk gebruik van hoofdletters zorgen ervoor dat we als lezer ons soms ook een beetje blind voelen. (Niet altijd even makkelijk om te weten wie er nu juist aan het woord is.)
Saramago doet ons denken over wat mens zijn is, wat stelt onze beschaving eigenlijk voor? Zijn we niet allemaal een beetje blind?
Een echte aanrader!
