-
‘t Kruipt uit het water zonder om te zien. ‘t Zou nog een laatste blik kunnen werpen op de oceanen, heimwee voelen uit eerbied, maar dat doet ‘t niet.
Zo begint Dimitri Verhulst zijn nieuwe boek, “Godverdomse dagen op een godverdomse bol”. Hij laat de hele evolutie van de menselijk soort passeren en schets er geen al te fraai beeld van. ‘t is vol van zijn eigen, oorlogszuchtig, onwetend maar wel heel goed in de reproductie van zichzelf.
Een beloftevol format dacht ik, maar helaas kon het mij maar matig bekoren. Soms was het wel grappig, hoe hij één of andere “vooruitgang” neersabelde met zijn zwarte humor, maar al bij al vond ik het te vaak te veel van hetzelfde.
Geef mij dan maar De helaasheid der dingen, dat ging over “het lelijkste Vlaanderen” maar werd wel met de mooiste woorden verteld en was bij momenten hilarisch.
Nee dan vind ik Godverdomse dagen … iets te veel een stijloefening met weinig finesse. Wel goede “treinlectuur” want om het even waar je begint, je bent altijd direct weer mee.
