-
En eindelijk was het dan zover. Onze dag was aangebroken. De dagen daarvoor naar elk weerbericht gekeken. Men was overal maar zeker over één feit, dat men het niet zeker wist! We gingen onze dag niet laten afhangen van zoiets onvoorspelbaar. (stilletjes hoopten we natuurlijk op het zonnetje.)
Daags voordien ging Catherine bij haar ouders slapen en reed ik ‘s avonds alleen naar ons huisje terug. Best een raar gevoel.
S’morgens om 7h op, een kopje koffie en dan naar de bloemist achter bruidsboeket. Nadien me klaargemaakt en wonderbaarlijk bijna geen zenuwen. Het kostuum zit goed en ik ben er klaar voor. Rond 8h30 stond reeds het Old-timer busje klaar voor onze deur. Even nadien kwamen ook ouders en Co aangereden. Nog een zee van tijd, we moeten pas vertrekken om 9h45 richting Bottelare. Nog steeds geen zenuwen. En dan plots, …
De chauffeur van ons busje komt vertellen dat hij een platte band heeft. Paniek en dan vooral bij mij. Help we gaan nooit op tijd in Bottelare geraken… Geen nood zegt de man ik heb reeds technieker gebeld. Enkele lange bange minuten nadien staat er inderdaad een technieker die snel de band kan vervangen. Dit was één van de meest stressvolle momenten van mijn leven. Pas in Lembergen was ik ervan overtuigd dat we op tijd zouden zijn.
En dan staan we daar, eigenlijk wel een beetje grappig zo plechtig aanbellen. Mijn bruidje komt open doen. En wat ziet ze er prachtig uit. Een fantastisch moment, helaas begonnen hier de zenuwen toch wel wat de kop op te steken. Met zijn allen naar de kerk. Er stonden heel wat mensen buiten te wachten. Ik aan de zijde van mijn moeder(een fijn gevoel) en catherine met haar papa.
De mis was zoals we gedroomd hadden. Met extra dank aan het goede koor en de voorlezers en in het bijzonder aan Jean en Tony. Ze maakten van onze mis een hedendaagse viering zoals we het zelf wenste.
En dan buiten komen als getrouwd koppel. De rijst & zeepbelletjes vlogen in het rond. Eén van de leukste momenten van de dag!
Daarna aperitief en iets kleins eten bij Catherine haar ouders en nadien voor een fotosessie naar het citadel park en naar het Museum voor Schone Kunsten in Gent. Echt leuk van ‘t stad dat we hier foto’s konden nemen. Maar zo poseren is wel niet echt voor mij ;-) Gelukkig hadden we een topfotograaf die ons een heel relaxt gevoel gaf.
Na het oppikken van ouders en Co konden we vertrekken naar de feestzaal. En ja hoor het was nog steeds zonnig. Onze beide recepties konden in de zon doorgaan. Herman had nog een leuke verrassing in de vorm van een Jazz-bandje die plots te voorschijn kwam. Echt héél leuk. Iedereen verwelkomt en vooral veel gekust. Gelukkig toch ook wat tijd kunnen doorbrengen bij de gasten zelf. Het deed deugd een aantal mensen terug te zien die we helaas veel te weinig zien.
Het was tijd voor een moment waarvan we dachten dat we dit niet leuk zouden vinden. Het binnenkomen van bruidspaar met bijhorend applaus. We staan immers beide niet echt graag in de belangstelling. Maar de eerlijkheid verplicht mij om te zeggen dat dit echt een leuk moment was (vonden we beide). We deden lekker zot en echt over the top (ik draaide verscheidene keren Catherine in het rond). Zou een rockster zich altijd zo voelen bij het ontvangen van applaus?
Na de obligate speech konden we aan tafel. Rond 12h openingsdans, Heartbeats van José Gonzále. Helaas ben ik niet zo een goede danser. Maar het lukte toch wel aardig en de avond was ingezet die nog duurde tot de late uurtjes…
Bedankt iedereen door jullie was het een dag om nooit te vergeten!
