bertzijngedacht

Christian en Stella, student en lerares, een geheime liefde. Dat ze tragisch afloopt kan ik u wel verklappen, het is immers duidelijk van bij de eerste pagina. Het verhaal speelt zich af in een Duits vissersdorpje tijdens de zomer ergens in de jaren 50.

Christian twijfelt over de eeuwigheid van hun relatie, maar durft te dromen, op het einde houdt hij enkel herinneringen over, zelfs die kan hij niet delen.

Linz is een meester in het scheppen van stemmingen, beelden , een bepaalde sfeer… Ongelofelijk sterk! Ik prijs mij gelukkig dat ik het hele oeuvre van Siegfried Lenz nog mag ontdekken.

Toen ik opstond sliep Stella, althans dat dacht ik, behoedzaam pakte ik haar arm, die ontspannen op mijn borst lag, en legde hem op de deken; ze zuchte, ze tilde alleen haar hoofd een beetje op en keek me met knipperende ogen, glimlachend en vragend aan. Ik zei: ‘Ik moet nu gaan.’ Ze vroeg: Hoe laat is het?’ Ik wist het niet, ik zei alleen: ‘Het wordt licht, thuis zitten ze waarschijnlijk op me te wachten.’ Bij de deur bleef ik staan, ik dacht dat er nu iets gezegd moest worden, als afscheid of met het oog op wat ons wachtte, op school, in ons dagelijks leven. Ik liet het achterwege omdat ik wilde voorkomen dat ik iets definitiefs zou zeggen of iets wat Stella als iets definitiefs zou kunnen opvatten, ik wilde niet dat er een einde kwam aan iets wat zo onverwachts was begonnen en als vanzelf om een vervolg vroeg.